Εισαγωγή στο Οξυγόνο

Η σκόνη του παρελθόντος που συχνά διασώζει αυτή τη χώρα έκατσε γρήγορα για να αποκαλυφθεί και πάλι η πραγματικότητα του σήμερα. Χρειάστηκαν 5 χρόνια από την τελευταία εθνική μας υπερήφανη στιγμή ώσπου να πάρουμε και πάλι τη δόση της εθνικής μας ταυτότητας, σαν ένεση που ανακουφίζει τον άρρωστο, του κάνει τον πόνο υποφερτό. Είναι τα μάρμαρα δικά μας; Και βέβαια είναι. Όπως θα ζήταγαν οι Γάλλοι το τελευταίο κομμάτι από τον πύργο του Άιφελ ή οι Άγγλοι το ρολόι από τον πύργο του παλατιού του Γουεστμίνστερ, εάν έλειπαν. Τα μάρμαρα λοιπόν θα πρέπει να επιστρέψουν αλλά μήπως δεν θα πρέπει να επιστρέψουν μόνον αυτά;

Δεν θα έπρεπε να επιστρέψει και η γη που χαρίστηκε σε εργολάβους ή κάηκε, τα χρήματα που άλλαξαν τσέπες για να αγοραστεί σιωπή ή συγκατάθεση, τα φακελάκια που κατατέθηκαν σε off shore για να σωθώ από την αρρώστια; Δεν θα έπρεπε μαζί με τα μάρμαρα να επιστρέψει και η αξιοπρέπεια μας, ο σεβασμός στον πολίτη, στον συνάνθρωπο;Η αλήθεια δεν ξεχωρίζει πια από το ψέμα γιατί λείπει ο σεβασμός, γιατί η γνώση έγινε πληροφορία και η κρίση έγινε κριτική. Και δεν φταίει που άλλαξαν οι λέξεις αλλά που άλλαξαν τα νοήματα των λέξεων. Κι όμως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που εννοούν τις λέξεις, και τις παλιές και τις νέες. Υπάρχουν άνθρωποι που κοιτούν μπροστά και επιμένουν να προσπαθούν να ξεχωρίσουν την αλήθεια από το ψέμα, το ψέμα που δημιούργησε την κρίση, το ψέμα που πλούτισε από χάρτινες υπηρεσίες και θολές διαδικασίες.

Μετά την κρίση στη δισκογραφία και τον κινηματογράφο σειρά έχουν οι εφημερίδες ενώ σύντομα θα ακολουθήσει και το βιβλίο. Οι εφημερίδες δεν κατάλαβαν έγκαιρα πως δεν πουλούσαν ενημέρωση αλλά ταινίες. Ο μόνος δρόμος για να αλλάξουν τα πράγματα είναι η γνώση, η αναζήτηση της αλήθειας και η στήριξη. Στηρίξτε αυτά που αγαπάτε, αυτά που επιθυμείτε, αυτά που πιστεύετε πως είναι αληθινά.