…έχω αργήσει με περιμένουν (το Debate που δεν έγινε ποτέ).

Αγαπημένε μου πολιτικέ,

Σε λίγες μέρες έχουμε εκλογές γεγονός που φαντάζομαι πως το γνωρίζεις. Θα ήθελα να σε ενημερώσω πως θα πρέπει να φύγω καθώς είναι πλέον αργά και νομίζω πως έχω αργήσει, ...με περιμένουν.

Στη συνέχεια θα βρεις μερικά ερωτήματα που με βασάνιζαν το διάστημα που ήμασταν μαζί χωρίς να περιμένω απαντήσεις γιατί είναι πλέον αργά, έχω αργήσει, ...με περιμένουν.

Γιατί πήρες τα χρήματα που σου έδωσαν για να τους ευνοήσεις; Γιατί τους άφησες να φύγουν και να κυκλοφορούν ελεύθεροι; Γιατί δεν με προφύλαξες; Γιατί άφησες το φίλο σου στην εφημερίδα να διακινεί χρήματα και να σε εκβιάζει; Γιατί δεν υποστήριξες το δίκαιο, το άξιο, το αληθινό; Γιατί δεν έμεινες ελεύθερος και αδέσμευτος όπως είχαμε συμφωνήσει; Είχα ανάγκη να σε εμπιστευτώ.

Γιατί δεν προστάτεψες το δέντρο που είχα έξω από το παράθυρο μου και το άφησες να καεί; Γιατί μου επιστρέφεις λιγότερα από αυτά που σου παρέδωσα; Γιατί είσαι τόσο ανεκτικός με αυτούς που ρυπαίνουν το περιβάλλον, το σπίτι που ζούμε, το νερό που πίνουμε, τον αέρα που αναπνέουμε; Γιατί συνεχίζεις να μολύνεις και εσύ το περιβάλλον; Εγώ έγινα ενεργός, εσύ γιατί συνεχίζεις να είσαι αδιάφορος; Αν πιστεύεις πως είσαι αθάνατος σκέψου πως εγώ δεν είμαι.

Μου ζήτησες κάποτε για μια υπόθεση μου να σου καταθέσω ένα χαρτί. Ένα χαρτί που έπρεπε να ζητήσω από εσένα για να στο ξαναδώσω. Χρειάστηκα 4 μέρες, άφησα τη δουλειά μου, ανέβηκα σκάλες, κατέβηκα υπόγεια και μίλησα με πολλούς, περίμενα τελικά άλλες 15 μέρες. Γιατί;

Ξεκινούσα κάθε πρωί για να επιστρέψω αργά το βράδυ. Δούλεψα σκληρά, είχα ιδέες, προσπάθησα να τις υλοποιήσω και αυτά που έβγαζα στα έδινα. Μου ζήτησες και άλλα. Μείωσα τις ανάγκες μου για να εξοικονομήσω και να σου δώσω και άλλα, τι τα έκανες; Πού τα ξόδεψες; Γιατί δυσκολευόμαστε τώρα; Κουράστηκα πια σε λίγο θα πάρω σύνταξη. Θα πάρω;

Πριν από χρόνια όταν πρωτοήρθα κοντά σου σπούδαζα ακόμη σε μια κρύα, συνωστισμένη και παραμελημένη αίθουσα. Είχα όνειρα τότε που τα γέμισες ξεθωριασμένα χρώματα αγνοώντας τους καθηγητές μου, απαξιώνοντας τη γνώση. Προσπάθησα πολύ και ξόδεψα, αν και μου είπες πως θα ήταν δωρεάν. Τα κατάφερα και πήρα το χαρτί, το ανεξίτηλο νόμισα... δεν το χρησιμοποίησα όμως ποτέ, ξέβαψε, φρόντισες να μην έχει καμιά αξία. Γιατί δεν σκέφτηκες το μέλλον μας;

Και ξέρεις δεν είναι μόνο αυτά που μου έκανες. Αυτό που με πλήγωσε είναι πως άφησες το μέτριο και το κακόγουστο να υπερισχύσει, δεν έβαλες κανόνες ή δεν τους σεβάστηκες, έδωσες χώρο στην αλαζονεία, τον εγωισμό και την ανευθυνότητα. Επικρότησες τη λαμογιά και τιμώρησες τη συνέπεια. Υποστήριξες την αδικία και τη συγκάλυψη, φοβήθηκες την ευθύνη, τη δικαιοσύνη. Ανέδειξες το θράσος και υποτίμησες την ευγένεια. Ενθάρρυνες την ευκολία και την αρπαχτή και τιμώρησες την καινοτομία και τον κόπο. Έκανες το "τίποτα" και τον "κανένα" να φαίνονται καλύτεροι σου. Σκεφτόσουν μόνο τον εαυτό σου αν και ήμασταν μαζί. Έπρεπε να ισορροπήσουμε αλλά προτίμησες αντί να ανέβεις και να έρθεις κοντά μου να με τραβήξεις κάτω.

Θα μπορούσα να το πω κι αλλιώς. Έμαθα τις λέξεις μία μία για να τις χρησιμοποιώ σωστά αλλά προτιμώ να στο πω απλά όπως το ζητούσα και από εσένα.

Δεν σε πιστεύω πια, γιατί συνεχίζεις να μου λες ψέματα; Είχα όνειρα για τη ζωή μου και τη χώρα μου. Γιατί τσάκισες την περηφάνια μου και με έκανες τελευταίο; Θα πρέπει να θυμάσαι πως δεν είμαι δείκτης ή αριθμός αλλά αυτός που σε εμπιστεύτηκε και σου έδωσε τα κλειδιά, που δεν είχε ως στόχο να είναι «κυρίαρχος» αλλά να ζει με αξιοπρέπεια.

Τώρα πρέπει να με πιστέψεις εσύ. Θα πρέπει να φύγω, είναι αργά, ...με περιμένουν.

ΥΓ.
Τα κλειδιά κράτησέ τα. Δεν τα χρειάζομαι πια. Θα χτίσω δικό μου σπίτι.

Χ.Τ. 21/09/09